Wie de funckrockers van Ripe van pure extase over het podium ziet stuiteren, zou misschien niet denken dat ze op Berklee hebben gezeten - het meest prestigieuze conservatorium ter wereld. Sterker nog: Ripe is misschien wel de meest atypische conservatoriumband die je ooit gezien hebt. Aan hun lijf geen vooropgezette marketingstrategie of militaire repetities. Het enige doel? Een feestje bouwen, en die vaardigheid hebben ze tot kunst verheven.

Hun eerste songs werden geboren in de donkere kelder van een Subway-broodjeszaak. Een half jaar later vlogen ze als warme broodjes over de toonbank. Het hobbyproject werd een fulltimebaan, het afgetrapte busje werd een nightliner - maar de party spirit bleef altijd in leven.

Vijf albums en talloze shows later nemen ze nog steeds dezelfde energie mee het podium op: die van een kelderklasse-vriendenteam die niks liever doen dan samen lol maken - maar dan zijn ze ook nog verdomd goed. Hun sound danst ergens in het vagevuur tussen funk en rock. Complex en supercatchy tegelijk. Een geluid waarmee ze De Helling veranderen in de kelder van een Subway: en ja, dat is iets goeds.